Με αφορμή την έκδοση του πρώτου της μυθιστορήματος «Το λιμάνι των χαμένων γυναικών», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, η αρχαιολόγος – μουσειολόγος Νάγια Δαλακούρα  απαντά στις ερωτήσεις μας για το περιεχόμενο του νέου της βιβλίου, αλλά και για την απόφασή της να ασχοληθεί με τη συγγραφή.

Συνέντευξη στην ΛΕΥΚΗ ΚΑΡΑΝΤΩΝΗ

Κυρία Δαλακούρα, πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε το πρώτο σας βιβλίο, με τίτλο ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ. Το μικρόβιο της συγγραφής υπήρχε από παλιά και τώρα απλώς εμφανίστηκε ή ήταν απόφαση μιας στιγμής; Τι αποτέλεσε για σας το έναυσμα για αυτή την αρχή;
Η επιθυμία της συγγραφής υπήρχε από μικρή ηλικία, ωστόσο δεν είχα τολμήσει να γράψω. Ξεκίνησα τη συγγραφή σε ώριμη ηλικία, παρακινούμενη από φίλους συγγραφείς και κατόπιν παρακολούθησης ενός σεμιναρίου δημιουργικής γραφής. Έκτοτε δεν έχω σταματήσει να γράφω.
Όταν πιάσατε στα χέρια σας το πρώτο έντυπο του βιβλίου σας, ποιο ήταν το συναίσθημα που σας κατέκλυσε;
Ενθουσιασμός Και μια μικρή αμηχανία.
Ο αναγνώστης που θα το πάρει στα χέρια του τι είδος μυθιστορήματος θα διαβάσει; Περιγράψτε το μας με λίγα λόγια.
Πρόκειται για ένα ερωτικό μυθιστόρημα με ιστορικό υπόβαθρο. Ένα κείμενο για δύο ήρωες-μετανάστες, οι οποίοι κάνουν ένα επικό ταξίδι στη μαγική γη της Αργεντινής.
Από πού αντλήσατε την έμπνευση σας και κατόπιν το πληροφοριακό υλικό για να γράψετε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα;
Η ιστορία του μυθιστορήματος εμπνεύστηκε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού που έκανα σε νεαρή ηλικία στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη. Η γνωριμία με τους θαυμαστούς αυτούς τόπους με ώθησε να μάθω περισσότερα για την ιστορία τους, ερευνώντας σε μουσεία και ιστορικά αρχεία.
Πόσο καιρό σας πήρε να το ολοκληρώσετε; Συναντήσατε κάποια δυσκολία κατά τη συγγραφή του βιβλίου και αν ναι πώς την ξεπεράσατε;
Το Λιμάνι των Χαμένων Γυναικών είναι ένα βιβλίο το οποίο γράφτηκε σε μικρό χρονικό διάστημα, γιατί η ιστορία υπήρχε μέσα μου για χρόνια. Η ουσιαστική δυσκολία στη συγγραφή του είχε να κάνει με την τεκμηριωμένη καταγραφή της ζωής του παρελθόντος εκείνου του τόπου και των ιστορικών στοιχείων.
Τι θα θέλατε να αποκομίσει ο αναγνώστης κλείνοντας το βιβλίο σας; Υπάρχει κάποιο σημείο στο οποίο θα θέλατε να εστιάσει;
Την αίσθηση της ζωής στην Αργεντινή των αρχών του 20ού αι. Τη γνωριμία με τους ανθρώπους, τους τόπους, τη μαγεία και τους θρύλους. Την πίστη στο όνειρο.
Αν έπρεπε να πείτε κάτι στους αναγνώστες σας για να τους πείσεις να διαβάσουν το βιβλίο σας, τι θα τους λέγατε;
Θα σας ταξιδέψει ως το τέλος του κόσμου!
Είναι η συγγραφή ο δρόμος που αποφασίσατε να ακολουθήσετε από εδώ και πέρα; Θα αφήνατε πίσω σας την έως τώρα επαγγελματική σας πορεία για να τον διαβείτε;
Η συγγραφή θα είναι πάντοτε ένα ταξίδι που θα κάνω παράλληλα με τη ζωή μου στον κόσμο των μουσείων και της αρχαιολογίας, ενός άλλου κόσμου που με ταξιδεύει στο παρελθόν καθημερινά!

Το λιμάνι των χαμένων γυναικών- Νάγια Δαλακούρα
Μπουένος Άιρες, 1912.
Η Ρόζα φτάνει στο μεγάλο πόρτο της Νότιας Αμερικής έχοντας επάνω της ακόμα το άρωμα της Σικελίας. Μια μετανάστρια ανάμεσα σε χιλιάδες, που ονειρεύεται μονάχα να στεριώσει, μα αγνοεί ότι η ευτυχία βιάζεται να πετάξει μακριά.
Ο Λουίς, νταής του ισπανικού γκέτο, με ρίζες ανδαλουσιανές, ζει στον υπόκοσμο του λιμανιού και δεν ονειρεύεται ποτέ. Ξέρει ότι εκείνο το λιμάνι θα έχει στέμμα του πάντα τη θλίψη.
Από τη γη της Αίτνας έως τη Γη του Πυρός οι δυο θα βυθιστούν σε ένα περιπετειώδες ταξίδι προσπαθώντας να χορέψουν έξω από τη σκιά τους. Με φόντο τον κόσμο των θρύλων και των ιθαγενών, όπου ο έρωτας και η μαγεία ορίζουν τη μοίρα των ανθρώπων, θα αγωνιστούν σκληρά για ένα κομμάτι ευτυχίας.
Εκδόσεις Κλειδάριθμος

Η Νάγια Δαλακούρα γεννήθηκε το 1980 και μεγάλωσε στην Κομοτηνή. Δραστηριοποιείται στον χώρο των μουσείων ως επιμελήτρια εκθέσεων και μουσειοπαιδαγωγός. Το λιμάνι των χαμένων γυναικών είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.