Η Χριστίνα Ζέμπη γεννήθηκε στη Μαλακάσα Αττικής και είναι νηπιαγωγός. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. Το πρώτο της μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 2013 με τον τίτλο Πέτρα και Μέλι από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, μεταφράστηκε στα αγγλικά και κυκλοφορεί στην Αγγλία από τις εκδόσεις Arcadia (2016)

Συνέντευξη στην  ΛΕΥΚΗ ΚΑΡΑΝΤΩΝΗ

Ξεκίνησα να γράφω… σε ηλικία οκτώ ετών περίπου, όταν ανακάλυψα τη μαγεία της ανάγνωσης. Στην αρχή ήταν κάτι σαν ημερολόγιο, ύστερα στίχοι κι αργότερα μικρές ιστορίες. Ήταν κάτι εντελώς προσωπικό. Πολλά χρόνια μετά, όταν ολοκλήρωσα το πρώτο μου βιβλίο, ένα πολυσέλιδο μυθιστόρημα, ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ και απευθύνθηκα στους εκδότες. Έτσι κυκλοφόρησε το «Πέτρα και μέλι».
Συγγραφή για μένα είναι… μια διέξοδος από τα προβλήματα και τη ρουτίνα της καθημερινότητας, μια διαδικασία αποφόρτισης. Κι επίσης ένας τρόπος να μιλήσω για πράγματα που με απασχολούν και να μοιραστώ σκέψεις και συναισθήματα.
Συγγραφείς που με επηρέασαν… είναι πολλοί, Έλληνες και ξένοι. Θα αναφέρω ενδεικτικά τον Τολστόι για τον τρόπο που αποδίδει τον ψυχισμό των ηρώων του, τον Μάρκες για την εξωτική μαγεία των βιβλίων του, τον Καρκαβίτσα για την αγάπη του για τη θάλασσα, τον Παπαδιαμάντη για τη γλώσσα του, τον Λουντέμη για τον ρομαντικό ερωτισμό του.
Αγαπημένο βιβλίο… «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» του Μάρκες, επειδή καταδεικνύει με μεγάλη πειστικότητα ότι ο έρωτας ξεπερνάει το χώρο και το χρόνο.
Έμπνευση είναι… όλα αυτά που μας αγγίζουν αληθινά, εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα, και η τέχνη τους δίνει πρόσωπο. Όταν μιλάμε για λογοτεχνία, μετουσιώνονται σε λέξεις.
Το συγγραφικό μου μυστικό… Δεν νομίζω ότι υπάρχει μυστικό. Αγαπάω πολύ αυτό που κάνω και φροντίζω να απολαμβάνω τη διαδικασία. Σκέφτομαι ότι αν αυτό που γράφω αρέσει σε μένα, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να αρέσει και στους αναγνώστες, χωρίς όμως αυτό να είναι το κριτήριο. Επίσης δεν βιάζομαι, δίνω στους ήρωές μου χρόνο ώστε να ωριμάσουν και να αποκτήσουν μορφή.
Το πρώτο μου βιβλίο… λεγόταν «Πέτρα και μέλι» και ήταν μια δυνατή ερωτική ιστορία με φόντο μια βεντέτα και τα ήθη και τα έθιμα της Μάνης.
Το νέο μου βιβλίο… «Οι δρόμοι της λήθης» είναι στην πραγματικότητα οι ιστορίες κάποιων ανθρώπων που αν και διαφορετικοί μεταξύ τους συναντιόνται στην Ελλάδα της κρίσης. Τι κοινό μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε έναν ρομαντικό δάσκαλο, μια κακοποιημένη νοικοκυρά, έναν μόνιμο θαμώνα των φυλακών, μια δυναμική υπαστυνόμο κι έναν κουκουλοφόρο; Όταν όμως βρεθούν και αναπτύξουν σχέσεις μεταξύ τους, γίνουν φίλοι ή ερωτευτούν, τίποτα πια δεν είναι ίδιο. Αξίζει πιστεύω να τους ακολουθήσει κανείς στους «δρόμους της λήθης» και να ταξιδέψει μαζί τους.
Το motto μου είναι… μια φράση από τους «δρόμους της λήθης» που είναι και το motto του κεντρικού ήρωα. «Πολύ λίγα πράγματα στη ζωή δεν διορθώνονται, αν έχεις τα κότσια».